Sophia Health zapełnia lukę zdrowia kobiet

Fot. materiały prasowe Sophia Health

Przez lata firmy mówiły o dobrostanie pracowników w sposób bardzo bezpieczny. Program wellbeingowy, karta sportowa, webinar o odporności psychicznej, czasem konsultacje psychologiczne. Wszystko to dobrze wyglądało w strategiach HR i raportach ESG.

Problem w tym, że znaczna część realnych doświadczeń zdrowotnych pracowników nadal pozostawała poza polem widzenia organizacji, szczególnie tych związanych ze zdrowiem kobiet.

Menopauza, endometrioza, problemy hormonalne, leczenie niepłodności czy zdrowie intymne przez lata funkcjonowały w biznesie jako temat zbyt osobisty, zbyt „medyczny” albo po prostu niewygodny. Kobiety radziły sobie z nimi same, równolegle próbując utrzymać wysoką efektywność pracy w środowisku projektowanym tak, jakby biologiczne różnice właściwie nie istniały.

Tę lukę próbuje dziś wypełnić Sophia Health.

Polski startup buduje wielowymiarową platformę wspierającą zdrowie w modelu B2B. Choć jej fundamentem i unikalną wartością rynkową pozostaje medycyna kobiet (FemTech), ekosystem oferuje znacznie szersze wsparcie dla pracowników – od konsultacji psychologicznych i dietetycznych po obszary związane ze zdrowiem hormonalnym, profilaktyką czy zdrowym starzeniem się. Firmy mogą zaoferować pracownikom dostęp do specjalistów i edukacji w sferach, które przez lata pozostawały niewidoczne zarówno dla systemu ochrony zdrowia, jak i pracodawców.

Wiele organizacji nadal traktuje zdrowie kobiet głównie przez pryzmat ciąży i urlopów macierzyńskich. Tymczasem problemy zdrowotne, z którymi kobiety mierzą się na różnych etapach życia, wpływają bezpośrednio na funkcjonowanie zawodowe, poziom energii, absencje, wypalenie czy decyzje o przedwczesnym odejściu z rynku pracy.

Koniec „uniwersalnego pracownika”

Sophia Health pokazuje również coś znacznie większego, rynek wellbeingowy zaczyna dojrzewać.

Przez lata większość benefitów zdrowotnych była projektowana w sposób uniwersalny. W praktyce oznaczało to, że pomijano doświadczenia związane z płcią, wiekiem czy konkretnymi potrzebami organizmu. Dopiero teraz organizacje zaczynają rozumieć, że neutralność systemów wsparcia bardzo często oznaczała ich niedopasowanie do realnych potrzeb ludzi.

Sprawiedliwy benefit to nie taki, który daje wszystkim dokładnie to samo. To taki, który odpowiada na rzeczywiste, zróżnicowane potrzeby zespołu.

Widać to w komunikacji samego startupu. Sophia Health nie buduje narracji wokół luksusowego lifestyle’u ani modnych haseł o selfcare. Twórcy wyraźnie podkreślają oparcie platformy na evidence-based medicine, czyli medycynie opartej na faktach. Mówią o profilaktyce, bezpieczeństwie zdrowotnym i dostępie do rzetelnej wiedzy medycznej, a nie o „wellnessowej produktywności”.

Pojawia się tu także perspektywa longevity, czyli zdrowego starzenia się i długowieczności. W świecie, w którym społeczeństwa starzeją się szybko, a organizacje próbują zatrzymać doświadczonych pracowników na rynku pracy dłużej niż kiedykolwiek wcześniej, zdrowie zaczyna być nie tylko tematem indywidualnym, ale również strategicznym.

Przez lata społeczny wymiar odpowiedzialności biznesu (filar „S” w ESG) opierał się głównie na deklaracjach dotyczących różnorodności i inkluzywności. Znacznie rzadziej firmy analizowały, czy środowisko pracy rzeczywiście uwzględnia fizyczne, biologiczne i zdrowotne doświadczenia ludzi w długiej perspektywie.

Twarda ekonomia zamiast deklaracji

Pracodawcy zaczynają dostrzegać, że zdrowie ludzi wpływa nie tylko na ich subiektywny dobrostan, ale również na retencję, zaangażowanie i odporność całej organizacji. Raporty Deloitte i McKinsey pokazują, że kobiety częściej doświadczają wypalenia zawodowego i znacznie częściej łączą pracę zawodową z obowiązkami opiekuńczymi.

To już nie jest wyłącznie temat społeczny czy etyczny. To realne wyzwanie rynku pracy.

Dlatego startupy takie jak Sophia Health są dziś interesujące nie tylko jako projekty wellbeingowe czy medyczne. Pokazują szerszą zmianę: model pracy projektowany przez lata wokół ciągłej dostępności i „uniwersalnego pracownika” po prostu przestaje odpowiadać rzeczywistości.

Ta zmiana nie wynika wyłącznie z rosnącej wrażliwości społecznej biznesu. Stoi za nią twarda ekonomia.

Koszty absencji, wypalenia, przeciążenia i nagłych odejść pracowników zaczynają być dla organizacji zbyt odczuwalne. Firmy widzą też zmianę pokoleniową. Młodsi pracownicy oczekują od pracodawców nie tylko wynagrodzenia, ale realnego zrozumienia ich potrzeb zdrowotnych i życiowych. Z kolei starsi potrzebują wsparcia dopasowanego do zmian zachodzących w organizmie wraz z wiekiem. Zwrot w stronę longevity pokazuje, że dbałość o zdrowie w pracy to maraton, a nie sprint.

Wellbeing przestaje być miłym dodatkiem do kultury organizacyjnej. Staje się pytaniem o to, czy współczesny rynek pracy w ogóle został zaprojektowany dla realnych ludzi – z ich zdrowiem, ograniczeniami, biologiczną rzeczywistością i upływającym czasem.

Bo zdrowie ludzi coraz trudniej oddzielić od zdrowia organizacji.